కలియుగ లక్షణాలు ప్రబలడంతో, భూలోకంలో తమ అవతార కార్యం పూర్తయిందని శ్రీకృష్ణుడు బలరామునికి సూచించాడు. ఇరువురూ తమ నిష్క్రమణకు నిశ్చయించుకున్నారు.
బలరాముని ఆజ్ఞపై, యాదవులందరూ వనవిహారం నెపంతో ప్రభాస తీర్థానికి తరలివెళ్లారు. శ్రీకృష్ణుడు చూస్తుండగానే, బలరాముడు ఆదిశేషునిగా సముద్రంలోకి, ఉగ్రసేనుడు, వసుదేవుడు, దేవకి, కృష్ణుని భార్యలు మొదలైనవారు దివ్యరూపాలతో స్వర్గానికి వెళ్లారు. ఆ వెంటనే, ద్వారకా నగరం సముద్రంలో మునిగిపోయింది.
ప్రభాస తీర్థంలో, మద్యం సేవించి మత్తులో ఉన్న యాదవులు, సాంబునికి గర్భిణీ స్త్రీ వేషం వేసి, అటుగా వస్తున్న మునులను “ఈమెకు ఏం పుడుతుంది?” అని ఎగతాళి చేశారు. కోపించిన మునులు, “వీడి కడుపున మీ వంశనాశనానికి కారణమయ్యే ముసలం (రోకలి) పుడుతుంది” అని శపించారు. “వినాశకాలే విపరీత బుద్ధి” అని నిట్టూర్చిన కృష్ణుడు, దూరంగా ఒక పిప్పల వృక్షం కిందకు వెళ్ళిపోయాడు.
శాపం ప్రకారం సాంబునికి ముసలం పుట్టగా, యాదవులు దానిని అరగదీసి పొడి చేసి సముద్రంలో కలిపారు. కానీ ఆ పొడి పదునైన రెల్లుగడ్డిగా (తుంగ) మొలిచి ఒడ్డుకు కొట్టుకువచ్చింది. త్రాగిన మైకంలో, యాదవులు ఆ గడ్డితోనే ఒకరినొకరు విచక్షణారహితంగా కొట్టుకుని, సర్వనాశనం అయ్యారు.
ధ్యానంలో ఉన్న శ్రీకృష్ణుని కాలి బొటనవేలును ఒక బోయవాడు (జర) జింకగా భ్రమించి బాణంతో కొట్టాడు. పశ్చాత్తాపంతో వచ్చిన ఆ బోయవానితో కృష్ణుడు, “చింతించకు. నీవు పూర్వజన్మలో వాలివి. రామావతారంలో నేను నిన్ను చెట్టుచాటు నుండి చంపినప్పుడు, నీ చేతిలోనే మరణిస్తానని నీకు వాగ్దానం చేశాను. ఆ వాగ్దానం ఇప్పుడు నెరవేరింది. ఈ వార్త హస్తినాపురంలో పాండవులకు తెలియజేయి” అని శాంతంగా చెప్పి, తన దేహాన్ని త్యజించాడు. ఆయన ఆత్మ ఒక అఖండ జ్యోతిగా ఆకాశానికి ఎగిసింది.
