ముక్తి అనేది మన సహజ స్వరూపం. మనం ఎప్పుడూ ముక్తులమే, కానీ ఆ ముక్తిని పొందాలనే తపనతో ఎన్నో మార్గాలు అన్వేషిస్తూ కష్టపడుతూ ఉంటాం.
ఆ పరమార్థాన్ని తెలుసుకున్న తరువాతే మనకు ఈ నిజం అర్థమవుతుంది — “ఎప్పుడూ మనలోనే ఉన్న దానికోసం ఎందుకు ఇంత శ్రమపడ్డాము?” అని ఆశ్చర్యపడతాం.
దీనికి ఒక ఉదాహరణ — ఒకరు ఈ ఆశ్రమ హాలులో నిద్రలో ఉంటారు. కలలో ఆయన ప్రపంచ యాత్రకు బయలుదేరి కొండలు, లోయలు, అడవులు, పల్లెలు, సముద్రాలు, ఎడారులు అనేక దేశాలు తిరుగుతారు. ఎన్నో సంవత్సరాల కష్టసాధ్యమైన ప్రయాణం తర్వాత చివరికి తిరిగి తాము మొదలైన చోట — తిరువణ్ణామలై ఆశ్రమ హాలుకే వస్తారు.
ఆ క్షణంలో వారికి మెలకువ వస్తుంది. అప్పుడు తెలుసుకుంటారు — తాము ఎక్కడికీ వెళ్లలేదు, ఎప్పుడూ ఈ హాలులోనే ఉన్నామని.
అదే విధంగా, మనమూ ఎప్పుడూ ముక్తులమే. కానీ మనసు సృష్టించిన భ్రమ వల్లనే బద్ధులమని అనిపిస్తుంది.
ఆశ్రమ హాలులోనే ఉన్నవారు ప్రపంచ యాత్ర చేసినట్లు కలగన్నట్టు, మనమూ మనసు అనే మాయలో ముక్తి కోసం తిరుగుతుంటాం.
