బంగారు మామిడి పండ్లు

విజయనగర సామ్రాజ్య రాజమాత (శ్రీకృష్ణదేవరాయల తల్లి) మరణశయ్యపై ఉన్నప్పుడు, ఆమెకు మామిడి పండు తినాలని కోరిక కలిగింది. వెంటనే రాయలవారు మేలుజాతి మామిడి పండ్లను తెప్పించారు. కానీ, అవి వచ్చేలోపే రాజమాత కన్నుమూశారు. చివరి కోరిక తీరకుండానే తల్లి చనిపోయిందని రాజు చాలా బాధపడ్డారు.

పురోహితుల అత్యాశ:

రాజుగారి బాధను గమనించిన కొందరు స్వార్థపరులైన రాజపురోహితులు దీనిని ఆసరాగా చేసుకుని ధనం సంపాదించాలనుకున్నారు. వారు రాజుతో ఇలా అన్నారు:

“ప్రభూ! రాజమాత ఆత్మ శాంతించాలంటే, ఆమె చివరి కోరికను మనం వేరే రూపంలో తీర్చాలి. చనిపోయిన ఆమె పేరు మీద బంగారంతో చేసిన మామిడి పండ్లను బ్రాహ్మణులకు దానం చేస్తేనే ఆమె ఆత్మకు మోక్షం కలుగుతుంది.”

తల్లి మీద భక్తితో రాయలవారు అందుకు సరేనని, భారీ సంఖ్యలో బంగారు మామిడి పండ్లను తయారు చేయించి, పండితులకు దానం చేశారు. ఆ పండితులు పండ్లను తీసుకుని గర్వంగా వెళ్తుండగా, రామకృష్ణకు ఈ విషయం తెలిసింది. వారు రాజుగారి అమాయకత్వాన్ని వాడుకుంటున్నారని ఆయన గ్రహించారు.

రామకృష్ణ ప్రతిచర్య:

కొద్ది రోజుల తర్వాత, రామకృష్ణ ఆ పురోహితులందరినీ తన ఇంటికి భోజనానికి పిలిచారు. “మా తల్లిగారి ఆత్మ శాంతి కోసం నేను కూడా ఒక చిన్న దానం చేయాలనుకుంటున్నాను, దయచేసి వచ్చి స్వీకరించండి” అని కోరారు. బంగారు మామిడి పండ్లు దొరికిన ఆనందంలో ఉన్న పురోహితులు, రామకృష్ణ దగ్గర కూడా ఏదో భారీ దానం దొరుకుతుందని ఆశగా వెళ్లారు.

భోజనాలు ముగిసిన తర్వాత, రామకృష్ణ తన ఇంట్లోని పనివాడిని పిలిచి, ఒక ఇనుప గరిటెను నిప్పుల్లో ఎర్రగా కాల్చి తీసుకురమ్మన్నాడు. అది చూసి పురోహితులు భయపడి “ఏమిటిది రామకృష్ణా?” అని అడిగారు.

రామకృష్ణ వినయంగా ఇలా అన్నాడు:

“స్వామీ! మా తల్లిగారు వాత వ్యాధితో (నొప్పులతో) బాధపడుతూ చనిపోయారు. చనిపోయే ముందు ఆమెకు కాల్చిన ఇనుప గరిటెతో వాతలు పెట్టించుకోవాలని కోరిక ఉండేది. కానీ అది తీరకముందే ఆమె చనిపోయారు. ఇప్పుడు ఆమె ఆత్మ శాంతించాలంటే, మీ అందరికీ ఆ వాతలు పెట్టాలని నిర్ణయించుకున్నాను. దయచేసి సహకరించండి.”

పురోహితులు షాక్ అయ్యారు. “ఇదేం పిచ్చి కోరిక? వాతలు పెడితే ఆత్మ ఎలా శాంతిస్తుంది?” అని అరిచారు. అప్పుడు రామకృష్ణ నవ్వుతూ..

“అయ్యా! రాజమాత మామిడి పండు తినాలనుకుంటే మీరు బంగారు పండ్లు తీసుకున్నప్పుడు, మా తల్లి వాతలు పెట్టించుకోవాలనుకుంటే మీరు ఎందుకు వాతలు పెట్టించుకోకూడదు?” అని ప్రశ్నించాడు.

తమ తప్పు తెలుసుకున్న పురోహితులు, తాము రాజు దగ్గర తీసుకున్న బంగారు మామిడి పండ్లను అక్కడే వదిలేసి, క్షమించమని కోరుతూ పారిపోయారు. రామకృష్ణ ఆ పండ్లను తిరిగి రాజకోశాగారానికి అప్పగించారు.