మట్టి పరిమళం

హైదరాబాద్ నగరపు ట్రాఫిక్ శబ్దాలు, రోజూ ఉదయం మొదలయ్యే డెడ్‌లైన్ల ఒత్తిడి మధ్య రాఘవ జీవితం ఒక యాంత్రిక గడియారంలా మారిపోయింది. ఒక పెద్ద సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్‌గా మంచి జీతం, విలాసవంతమైన ఇల్లు ఉన్నా, అతని మనసులో ఏదో తెలియని శూన్యత ఉండేది.

పదేళ్ల తర్వాత అనుకోకుండా వచ్చిన సంక్రాంతి సెలవులకు తన సొంత ఊరైన రామాపురానికి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఊరి పొలిమేరల్లో కారు దిగగానే చల్లటి పిల్లగాలి, పచ్చి గడ్డి వాసన అతనికి స్వాగతం పలికాయి.

చిన్ననాటి మిత్రుడు సూరి పొలంలో కష్టపడుతూ కనిపించాడు. సూరి ముఖంలో ఉన్న చిరునవ్వు, ప్రశాంతత కోట్లు సంపాదించే రాఘవ ముఖంలో ఎప్పుడూ కనిపించలేదు. “ఎలా ఉన్నావు రాఘవా? ఎంత ఎదిగినా మన నేలని, మనుషుల్ని మర్చిపోలేదు కదా!” అంటూ ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకున్నాడు సూరి.

ఆ రెండు రోజులు రాఘవ ఫోన్ పక్కన పెట్టేసి బావి నీళ్లతో స్నానం చేశాడు, వేడివేడి రాగి సంకటి, నాటుకోడి కూర తిన్నాడు, రాత్రి వేళ ఆరుబయట మంచం వేసుకుని నక్షత్రాలను చూస్తూ గడిపాడు.

నగరానికి తిరుగు ప్రయాణమయ్యే సమయంలో రాఘవకు ఒక నిజం అర్థమైంది: జీవితంలో నిజమైన విజయం అంటే నిరంతరం పరిగెత్తడం కాదు, మనసుకి ప్రశాంతతను ఇచ్చే మూలాలను గుర్తుంచుకోవడం. ఆ మట్టి పరిమళాన్ని తన గుండెల్లో దాచుకుంటూ సరికొత్త ఉత్సాహంతో నగరానికి బయలుదేరాడు.