గుర్రం గుడ్డు

సంతలో వింత వస్తువు: ఒకరోజు పరమానందయ్య గారి శిష్యులు సంతకు వెళ్లారు. అక్కడ రకరకాల వస్తువులను చూస్తూ తిరుగుతుండగా, ఒక వ్యాపారి దగ్గర ఉన్న పెద్ద గుమ్మడికాయ వారిని ఆకర్షించింది. అంత పెద్ద కాయను వాళ్లు అంతకుముందెన్నడూ చూడలేదు. అమాయకత్వంతో ఆ వ్యాపారి దగ్గరకు వెళ్లి, “అయ్యా! ఈ వింత వస్తువు ఏమిటి? దీని ధర ఎంత?” అని అడిగారు.

వ్యాపారి చమత్కారం: శిష్యుల అమాయకత్వాన్ని కనిపెట్టిన ఆ వ్యాపారి, వారిని ఆటపట్టించాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. ముఖం గంభీరంగా పెట్టి, “ఓయ్ పిచ్చివాళ్లారా! ఇది సామాన్యమైన వస్తువు కాదు. ఇది అరుదైన ‘గుర్రం గుడ్డు’. దీన్ని ఇంటికి తీసుకెళ్లి జాగ్రత్తగా పొదిగితే, కొద్ది రోజుల్లోనే ఒక అందమైన గుర్రం పిల్ల పుడుతుంది” అని అబద్ధం చెప్పాడు.

శిష్యుల సంబరం:గుర్రం పిల్ల పుడుతుందనే సరికి శిష్యుల ఆనందానికి అవధులు లేవు. “గురువుగారు గుర్రం ఎక్కి ఊరంతా తిరుగుతుంటే ఎంత బాగుంటుందో కదా!” అని ఒకరితో ఒకరు చెప్పుకున్నారు. వ్యాపారి అడిగినంత డబ్బు ఇచ్చి, ఆ గుమ్మడికాయను ఎంతో అపురూపంగా నెత్తిన పెట్టుకుని తిరుగు ప్రయాణమయ్యారు.

ప్రమాదం – అపార్థం: దారిలో ఒక శిష్యుడు గుమ్మడికాయను మోస్తుండగా, కాలు జారి గట్టు మీద పడ్డాడు. ఆ దెబ్బకు గుమ్మడికాయ కిందపడి ముక్కలైపోయింది. సరిగ్గా అదే సమయంలో, ఆ పక్కనే ఉన్న పొదల్లో నిద్రిస్తున్న ఒక కుందేలు భయపడి ఒక్క ఉదుటున బయటకు వచ్చి వేగంగా పరుగెత్తింది.

పగిలిన గుమ్మడికాయను చూసిన శిష్యులు, ఆ పరుగెడుతున్న కుందేలే ‘గుర్రం పిల్ల’ అనుకున్నారు. “అయ్యో! మన గుర్రం పిల్ల పుట్టగానే పారిపోతోంది.. పట్టుకోండి! పట్టుకోండి!” అని అరచుకుంటూ ఆ కుందేలు వెనుక పరుగెత్తారు. కానీ కుందేలు దొరుకుతుందా? అది అడవిలోకి మాయమైపోయింది.

గురువుగారి దగ్గర విన్నపం: శిష్యులు నీరసించిపోయి ఆశ్రమమునకు చేరుకున్నారు. జరిగినదంతా గురువుగారికి వివరిస్తూ, “గురువుగారు! గుర్రం గుడ్డు పగిలి పిల్ల పుట్టింది కానీ, అది పుట్టగానే గాలిలో ఎగిరిపోయినంత వేగంగా పారిపోయింది. దాన్ని మేం పట్టుకోలేకపోయాం” అని బాధపడ్డారు.

ముగింపు: అసలు గుర్రానికి గుడ్లు ఉండవని, అది కేవలం గుమ్మడికాయ అని, పారిపోయింది కుందేలు అని తెలుసుకున్న పరమానందయ్య గారు.. తన శిష్యుల అమాయకత్వానికి ఏం చేయాలో పాలుపోక తల పట్టుకున్నారు.