మట్టి పరిమళం

హైదరాబాద్‌లోని ఓ పెద్ద సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్‌గా పనిచేస్తున్న గౌతమ్‌కు ఉరుకుల పరుగుల నగర జీవితం విసుగు తెప్పించింది. ప్రతిరోజూ అలారం మోతతో మొదలయ్యే రోజు, ట్రాఫిక్ జామ్‌లు, కంప్యూటర్ స్క్రీన్లు, డెడ్‌లైన్ ఒత్తిడి… వీటన్నింటి మధ్య తను స్వచ్ఛమైన గాలి పీల్చి ఎన్ని నెలలైందో అతడికే గుర్తులేదు. మనసు కుదుటపడటానికి వారం రోజులు సెలవు పెట్టి, తూర్పు గోదావరి జిల్లాలోని తన సొంతూరు ‘లక్ష్మీపురం’ బయలుదేరాడు.

పదేళ్ల తర్వాత గ్రామంలో అడుగుపెట్టిన గౌతమ్‌కు పొద్దున్నే వీచే చల్లని గాలి, కోయిల కూతలు ఓ కొత్త ప్రపంచాన్ని చూపించాయి. తన తాతయ్య నారాయణరావు ఉదయం ఆరు గంటలకే సైకిల్ తీసుకుని పొలానికి బయలుదేరడం చూసి గౌతమ్ కూడా ఆయన వెంట నడిచాడు.

పచ్చని వరి చేల గట్ల వెంట నడుస్తున్నప్పుడు, తాతయ్య మట్టిని చేతుల్లోకి తీసుకుని చూపిస్తూ అన్నాడు:

“చూడు గౌతమ్, ఈ మట్టిలో మనం విత్తనం వేస్తే అది నూరింతలుగా తిరిగిస్తుంది. మనం చూపించే ప్రేమను ఎప్పుడూ మోసం చేయదు. జీవితం కూడా అంతేరా… మనం పరుగెత్తే వేగంలో ఏది నిజమైన ఆనందమో మర్చిపోకూడదు.”

ఆ మాటలు గౌతమ్ గుండెను తాకాయి. ఎయిర్ కండిషన్డ్ ఆఫీస్ గదుల్లో కూర్చొని వేల రూపాయలు సంపాదిస్తున్నా రాని ప్రశాంతత, ఆ మట్టి వాసనలో, తాతయ్య చిరునవ్వులో అతడికి కనిపించింది. వారం రోజుల తర్వాత తిరిగి నగరానికి ప్రయాణమైన గౌతమ్ తన వెంట కేవలం లగేజీని మాత్రమే కాకుండా, మనుషులతో బంధాలను, మట్టి విలువను గుర్తుచేసే ఓ సరికొత్త ఆలోచనను తీసుకెళ్లాడు.