ఊరి చివరి మర్రిచెట్టు రహస్యం

శాంతిపురం అనే పచ్చని గ్రామం చివర ఒక శతాబ్దాల నాటి పెద్ద మర్రిచెట్టు ఉండేది. ఊరివాళ్ళు ఎండకాలంలో దాని నీడన సేదతీరేవారు, పశువులను కట్టేసేవారు, పండుగలప్పుడు పూజలు చేసేవారు.

అదే గ్రామంలో గోపాల్ అనే యువకుడు ఉండేవాడు. అతనికి తక్కువ శ్రమతో త్వరగా ధనవంతుడు కావాలనే ఆశ ఉండేది. ఒకరోజు రాత్రి ఊరి రచ్చబండ దగ్గర కూర్చున్నప్పుడు, “ఆ పాత మర్రిచెట్టు మొదట్లో పూర్వీకులు దాచిన బంగారు నిధి ఉందట” అని ఎవరో మాట్లాడుకోవడం గోపాల్ విన్నాడు. ఆ మాటలు అతని మనసులో బలంగా నాటుకున్నాయి.

మరుసటి రోజు అర్ధరాత్రి, అందరూ గాఢనిద్రలో ఉండగా గోపాల్ పార, గునపం తీసుకుని రహస్యంగా మర్రిచెట్టు దగ్గరకు వెళ్లాడు. నిధి కోసం చెట్టు వేర్ల చుట్టూ ఉన్న నేలను వేగంగా తవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. రెండు గంటల పాటు కష్టపడి తవ్వినా రాళ్ళు, మట్టి తప్ప ఏమీ దొరకలేదు. నిరాశతో ఇంకా లోతుగా తవ్వుతుండగా, అకస్మాత్తుగా భూమిలోంచి గలగలా నీటి ఊట ఉబికి వచ్చింది.

గోపాల్ ఆశ్చర్యపోయాడు. కొద్దిసేపట్లోనే ఆ గుంత మొత్తం తియ్యని, స్వచ్ఛమైన నీటితో నిండిపోయింది. ఆ సమయంలో ఊరి పెద్ద రామయ్య అటుగా వచ్చాడు. గోపాల్ చేతిలో పార పట్టుకుని భయంతో వణికిపోతూ నిలబడటం చూసి విషయం అర్థం చేసుకున్నాడు.

రామయ్య నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు: “గోపాల్, మన పూర్వీకులు ఇక్కడ బంగారం దాచారని చెప్పిన మాట నిజమే. కానీ అది పసుపు రంగు బంగారపు నాణేలు కాదు. ఈ నేలలో ఎప్పుడూ ఎండిపోని స్వచ్ఛమైన జీవజలం! మన ఊరిలో తాగే నీటికి కటకట వచ్చినప్పుడు ఆదుకునే అసలైన నిధి ఇదే. నిజమైన సంపద అంటే మట్టిలో దాచిన లోహాలు కాదు, ప్రకృతి ప్రసాదించిన వనరులు మరియు మనిషి చేసే నిజాయితీగల శ్రమ.”

గోపాల్‌కు తన అత్యాశ ఎంత తప్పో అర్థమైంది. మరుసటి రోజు ఊరివారందరితో కలిసి ఆ ఊట చుట్టూ ఒక అందమైన రాతి బావి నిర్మించి, ఊరి ప్రజల దాహార్తిని తీర్చడంలో భాగమయ్యాడు.