పిసినారితనంతో గొడుగు కూడా ‘అత్యాధునికం’ అయిపోయింది!

ఒక చిన్న ఊరిలో రామయ్య అనే ఒక పిసినారి రైతు ఉండేవాడు. రామయ్యకి డబ్బు అంటే ప్రాణం, కానీ ఖర్చు అంటే భయం! ఎంతటి పిసినారి అంటే, తనకి ఆకలేసినా సరిగా తినేవాడు కాదు, ఎందుకంటే బియ్యం ఖర్చయిపోతాయని! తన ఇంట్లో ఉన్న కోడిపెట్ట కూడా సరిగా మేత మేయకూడదని, పొరుగువారి పొలాల్లో గింజలు ఏరుకుని తినేలా ట్రైనింగ్ ఇచ్చాడు!

అలాంటి రామయ్య ఒక రోజు తన చిన్న పాత గొడుగు పట్టుకుని పట్నానికి బయలుదేరాడు. దారిలో పొద్దుటి నుంచి ఆకాశం కాస్త మబ్బులు పట్టి ఉంది.

పట్నం చేరేసరికి పెద్ద వాన మొదలైంది. రామయ్య తన గొడుగు తీసి, తల మీద పెట్టుకున్నాడు. కానీ ఆ గొడుగు ఎంత పాతదంటే, దాని మీద గుడ్డ అంతా చిరిగిపోయింది! కేవలం ఆ లోహపు రాడ్లు, పైన కొద్దిపాటి గుడ్డ ముక్కలు మాత్రమే ఉన్నాయి.

అయినా సరే, రామయ్య ఆ చిరిగిన గొడుగు కింద నిలబడి, “అబ్బా, ఎంత మంచి పని చేశాను! ఈ పాత గొడుగు తెచ్చుకోవడం వల్ల నా బట్టలు ఒక్క చుక్క కూడా తడవకుండా ఉన్నాయి!” అని తనలో తాను మురిసిపోతున్నాడు.

అలా వానలో నిలబడి ఉండగా, ఒక యువకుడు పక్క నుంచి వెళ్తూ, రామయ్యని చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. “తాతా, నీ గొడుగు అంతా చిరిగిపోయింది! నీ బట్టలన్నీ తడిసిపోతున్నాయి, నువ్వు అంటున్నావేంటి?” అని అడిగాడు.

రామయ్య ఆ యువకుడిని కోపంగా చూసి, “ఏంటి కుర్రాడా, నీకు కళ్ళు లేవా? చూడు, ఈ గొడుగుకి ఎన్ని రంధ్రాలు ఉన్నాయో! ఈ రంధ్రాల గుండా పడే వాన నీళ్ళు నా తలమీద పడకుండా, బయట పడుతున్నాయి. ఇంత మంచి డిజైన్ ఉన్న గొడుగు గురించి నీకేం తెలుసు?” అని గర్వంగా చెప్పాడు.

ఆ యువకుడు రామయ్య తెలివికి నోరెళ్లబెట్టాడు. వాన పడుతున్నా సరే, పిసినారితనం వల్ల కొత్త గొడుగు కొనుక్కోవడానికి ఇష్టం లేక, తడిసిపోతున్నా సరే గొడుగు మంచిదేనని నమ్ముతున్న రామయ్యని చూసి, నవ్వుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.

రామయ్య మాత్రం వాన తగ్గే వరకు అదే చిరిగిన గొడుగు కింద నిలబడి, “పట్నం వాళ్ళకి తెలివి తక్కువ! ఇలాంటి అత్యాధునిక గొడుగు విలువ వాళ్ళకి తెలియదు” అని అనుకుంటూ ఊరికి వెళ్ళాడు. ఇంటికి వెళ్ళాక జ్వరం వచ్చి రెండు రోజులు పడుకోవాల్సి వచ్చింది, అప్పుడు మందులకి ఇంకా ఎక్కువ డబ్బు ఖర్చైంది! అది వేరే విషయం!