నేల పిలుపు

గోదావరి ఒడ్డున ఉన్న రామాపురం గ్రామం ఉదయపు వెలుగుల్లో మెరిసిపోతోంది. సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా బెంగళూరు నగరంలో దశాబ్ద కాలం పనిచేసిన రాఘవ, చాలా ఏళ్ల తర్వాత తన సొంత ఊరికి తిరిగి వచ్చాడు. ఎటు చూసినా సిమెంట్ భవనాలు, ట్రాఫిక్ శబ్దాలు, కంప్యూటర్ స్క్రీన్లు తప్ప పచ్చదనం చూడని అతని కళ్ళు ఒక్కసారిగా ఆ గ్రామ అందాలకు పరవశించిపోయాయి.

తండ్రి రంగయ్య నడిపే పాత ఎడ్లబండిని చూస్తూ రాఘవ చిన్ననాటి జ్ఞాపకాల్లోకి జారుకున్నాడు. ఎండనక, వాననక మట్టితో కుస్తీ పట్టి తనను చదివించిన తండ్రి శ్రమ అతనికి గుర్తొచ్చింది. ఊళ్లోకి అడుగుపెట్టగానే పక్కింటి ముసలమ్మ “రాఘవా! ఎప్పుడొచ్చావురా?” అంటూ చూపించిన ఆప్యాయత నగరంలోని ఫ్లాట్ల సంస్కృతిలో ఎక్కడా కనిపించదు.

రాత్రి భోజనం చేస్తూ రంగయ్య అన్నాడు, “చూడు రాఘవా, ఊళ్లో పొలాలు బీడు పడుతున్నాయి. యువత అంతా పట్నాలకు పోతే, రేపు ఈ నేలకు అన్నం పెట్టేవాడు ఎవడు?” ఆ మాటలు రాఘవ మనసును బలంగా తాకాయి.

నగరంలో సంపాదించే లక్షల జీతం కంటే, పుట్టిన నేల మీద పది మందికి జీవనోపాధి కల్పించడంలోనే నిజమైన సంతృప్తి ఉందని రాఘవ గ్రహించాడు. అతను తన ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేసి, సాంకేతిక పరిజ్ఞానాన్ని ఉపయోగించి గ్రామంలో సేంద్రీయ వ్యవసాయం (Organic Farming) ప్రారంభించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

మరుసటి రోజు ఉదయం, రంగయ్యతో కలిసి పొలంలోకి దిగిన రాఘవ మట్టిని చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. ఆ మట్టి సువాసనలో అతనికి జీవితం యొక్క అసలైన అర్థం కనిపించింది.