మట్టి వాసన – వెలుగు చూసిన ఉదయం

నగరంలో సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా ఉరుకుల పరుగుల జీవితాన్ని గడుపుతున్న సిద్ధార్థ్‌కు, పదేళ్ల తర్వాత తన సొంత ఊరు రామాపురం వెళ్లే అవకాశం దక్కింది. నిరంతరం ల్యాప్‌టాప్ స్క్రీన్లు, ట్రాఫిక్ శబ్దాలు, అలసిపోయే జీవితానికి కాస్త విరామం ఇచ్చి తెల్లవారుజామునే ఊరి బస్టాండ్‌లో అడుగుపెట్టాడు.

ఉదయం ఐదు గంటల సమయం. చల్లని గాలి వీస్తూ ఉంటే, దూరంగా కోకిల కూతలు, కొబ్బరి చెట్ల సవ్వడులు అతనికి స్వాగతం పలికాయి. చిన్నప్పుడు తాతయ్యతో కలిసి నడిచిన ఆ మట్టి రోడ్డు మీద నడుస్తుంటే, రాత్రి కురిసిన చిరుజల్లులకు లేచిన మట్టి సువాసన సిద్ధార్థ్ మనసును ఒక్కసారిగా తాకింది.

పొలాల గట్ల వెంబడి నడుచుకుంటూ వెళ్తుండగా, ఎదురుగా ఎడ్ల బండి కట్టుకుని పొలానికి బయలుదేరిన రంగయ్య తాత కనిపించాడు. సిద్ధార్థ్‌ను చూడగానే ఆప్యాయంగా గుర్తుపట్టి, “ఎలా ఉన్నావురా చిన్నోడా! ఊరు విడిచి వెళ్లిపోయినా, మన మట్టి నిన్ను మర్చిపోదు” అంటూ చిరునవ్వుతో పలకరించాడు. నగరంలో పక్క ఫ్లాట్‌లో ఉండేవారే పలకరించుకోని రోజుల్లో, ఈ పల్లెటూరి మనుషుల స్వచ్ఛమైన ప్రేమ సిద్ధార్థ్ కళ్ళలో నీళ్లు తెప్పించింది.

బావి దగ్గర చల్లని నీటితో ముఖం కడుక్కుని, తాటి తోటల మీదుగా ఉదయిస్తున్న ఎర్రటి భానుడిని చూస్తూ నిలబడ్డాడు. జీవితం అంటే కేవలం బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్, పదవుల పోటీ మాత్రమే కాదని, మనసుకు దొరికే ప్రశాంతత, మనుషుల మధ్య ఉండే ప్రేమానురాగాలే నిజమైన సంపద అని ఆ ఒక్క ఉదయం అతనికి నేర్పింది.

నగరానికి తిరిగి వెళ్లే సమయానికి సిద్ధార్థ్ మనసులో ఒత్తిడి మాయమై, కొత్త ఉత్సాహం, ఊరి జ్ఞాపకాల వెలుగు నిండాయి.