మట్టి పరిమళం

గోదావరి ఒడ్డున ఉన్న రామవరం అనే పచ్చని పల్లెటూరిలో రామయ్య అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి తన మూడెకరాల పొలమే సర్వస్వం. ఎంత కష్టమొచ్చినా వ్యవసాయాన్ని వదలకుండా, సేంద్రీయ పద్ధతుల్లో పంటలు పండిస్తూ ఆ ఊరికే ఆదర్శంగా నిలిచాడు.

రామయ్య కుమారుడు కార్తీక్ నగరంలో పెద్ద సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో ఉద్యోగం సంపాదించాడు. రోజురోజుకూ ఉరుకుల పరుగుల నగర జీవితం, కంప్యూటర్ స్క్రీన్ ముందు గడిపే యాంత్రిక బతుకు కార్తీక్‌లో ఏదో తెలియని శూన్యతను నింపాయి. ఒకరోజు కార్తీక్ తండ్రికి ఫోన్ చేసి, “నాన్నా, ఆ పొలం అమ్మి నగరానికి వచ్చేయండి, ఇక్కడే హాయిగా ఉండొచ్చు” అని సలహా ఇచ్చాడు.

రామయ్య మౌనంగా నవ్వి, “ఒకసారి పండక్కి ఇంటికి రా నాన్నా, తర్వాత మాట్లాడుకుందాం” అన్నాడు.

సంక్రాంతి సెలవులకు కార్తీక్ ఊరికి వచ్చాడు. తెల్లవారుజామునే రామయ్య తన కొడుకుని పొలానికి తీసుకెళ్లాడు. చల్లని గాలి, పచ్చని వరి చేల పైనుంచి వస్తున్న మట్టి సువాసన, పక్షుల కిలకిలారావాలు కార్తీక్ మనసులోని ఒత్తిడిని ఒక్కసారిగా దూరం చేశాయి. రామయ్య కార్తీక్ చేతికి కాసిన్ని విత్తనాలు ఇచ్చి నేలలో నాటమన్నాడు. నేలలో చేతులు పెట్టినప్పుడు కలిగిన అనుభూతి కార్తీక్‌ను కదిలించింది.

“చూడు కార్తీక్, నగరంలో డబ్బు సంపాదించవచ్చు కానీ, మన కష్టానికి ప్రాణం పోసి పదిమందికి అన్నం పెట్టే తృప్తి మట్టిలోనే దొరుకుతుంది,” అని రామయ్య అన్నాడు.

ఆ మాటలు విన్న కార్తీక్‌కు కనువిప్పు కలిగింది. ప్రకృతి ఇచ్చే శాంతి, సేద్యంలోని విలువ ఎంత గొప్పదో అర్థం చేసుకున్నాడు. నగరంలో ఉద్యోగం చేస్తూనే, తన గ్రామంలో ఆధునిక సాంకేతికతతో సేంద్రీయ వ్యవసాయాన్ని విస్తరించాలని, గ్రామీణ యువతకు ఉపాధి కల్పించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

నీతి: మనం ఎంత ఎదిగినా మూలాలను, మనకు అన్నం పెట్టే మట్టిని ఎప్పటికీ మరువకూడదు.