మట్టివాసన మరియు నాన్న సైకిల్

హైదరాబాద్‌లోని బహుళ అంతస్తుల భవనంలో కూర్చుని లాప్‌టాప్ స్క్రీన్ వైపు చూస్తున్న రాఘవకు మనసంతా భారంగా ఉంది. బయట కురుస్తున్న చిరుజల్లులు, కిటికీ అద్దంపై పడే ప్రతి నీటిబొట్టు అతన్ని పాతికేళ్లు వెనక్కి తీసుకెళ్లాయి.

గోదావరి ఒడ్డున ఉన్న చింతలపూడి గ్రామం అది. వర్షాకాలం వచ్చిందంటే చాలు, పల్లె రోడ్లన్నీ బురదమయంగా మారేవి. ఆ రోజు రాఘవ పదో తరగతి వార్షిక పరీక్షల మొదటి రోజు. సరిగ్గా ఉదయం ఏడు గంటలకు మొదలైన వర్షం ఎంతకీ తగ్గడం లేదు. ఊరి నుంచి పరీక్షా కేంద్రం ఉన్న తాలూకా బడి ఏడు కిలోమీటర్ల దూరం. బస్సులు తిరిగే పరిస్థితి లేదు. సమయం తొమ్మిది కావస్తోంది.

పరీక్ష రాయకపోతే కొడుకు చదువు ఆగిపోతుందని రాఘవ తండ్రి సత్యనారాయణ గుండెల్లో గుబులు మొదలైంది. ఆయన పాత ‘హీరో’ సైకిల్‌ను బయటకు తీశారు. “రాఘవా, త్వరగా ఎక్కురా!” అన్నారు. రాఘవ ఒంటిమీద వాన పడకుండా ఒక పాత ప్లాస్టిక్ సంచీని కప్పి, బురద నీటిలో సైకిల్ తొక్కడం మొదలుపెట్టారు.

సైకిల్ చైన్ జారిపోతూ, బురద చక్రాలకు అడ్డుపడుతున్నా సత్యనారాయణ ఆపలేదు. కాళ్ల నరాలు ఉబ్బిపోతున్నా, శ్వాస భారమైనా ఆయన లక్ష్యం ఒక్కటే—కొడుకు పరీక్ష హాల్ చేరాలి. పరీక్ష కేంద్రం గేటు ముందు సైకిల్ ఆగేసరికి సరిగ్గా తొమ్మిదిన్నర. రాఘవ బట్టలపై ఒక్క బురద బొట్టు కూడా లేదు; కానీ తండ్రి మాత్రం తల నుంచి పాదాల వరకు తడిసి ముద్దయి, బురదతో నిండిపోయి ఉన్నారు.

“బాగా రాయు నాన్నా, నేనిక్కడే ఉంటా” అని తండ్రి అన్న ఆ మాటలు రాఘవ జీవితాన్ని మార్చేశాయి. ఆ రోజు రాఘవ సాధించిన విజయాల వెనుక ఆ సైకిల్ చక్రాల శ్రమ ఉంది.

ఇప్పుడు కార్లు, విమానాలు ఎన్ని మారినా, చినుకుల శబ్దం విన్నప్పుడల్లా రాఘవకు గుర్తొచ్చేది ఆ మట్టివాసన, తండ్రి శ్వాస చప్పుడు మాత్రమే. వెంటనే ఫోన్ తీసి ఊళ్లో ఉన్న నాన్నకు కాల్ చేశాడు: “నాన్నా… ఎలా ఉన్నారు?” ఆ గొంతు వినగానే తండ్రి ముఖంలో అదే చిరునవ్వు.