వెలుగు బాట

గోదావరి ఒడ్డున ఉన్న రామచంద్రాపురం అనే చిన్న పల్లెటూరిలో రాఘవయ్య అనే పెద్దాయన నివసించేవాడు. ఊరి చివర ఆయనకు మూడెకరాల పచ్చని వరి పొలం ఉండేది. రాఘవయ్యకు పొలమే ప్రాణం, ఊరి బాగు కోరడమే ఆయన నైజం. అయితే, అదే ఊరిలో ఉండే రవి అనే యువకుడికి ఊళ్లో వ్యవసాయం చేయడం నచ్చక, ఎప్పుడూ అసంతృప్తితో ఉండేవాడు. “ఈ మట్టిలో ఏముంది? నగరానికి వెళ్లి ఏదో ఒక పెద్ద ఉద్యోగం చేస్తేనే జీవితం” అని నిత్యం స్నేహితులతో వాపోయేవాడు.

ఒక రోజు ఉదయాన్నే రవి బస్టాప్ వైపు వెళ్తుండగా, పొలం గట్టున నిలబడి సూర్యోదయాన్ని చూస్తూ నవ్వుతున్న రాఘవయ్య కనిపించాడు. రవి ఆగి, “ఏంటి తాతా, రోజూ ఈ మట్టిలోనే గడుపుతావు, నీకు ఎప్పుడూ విసుగు అనిపించదా?” అని కాస్త వ్యంగ్యంగా అడిగాడు.

రాఘవయ్య నవ్వి, రవిని దగ్గరకు పిలిచాడు. దోసిట్లోకి కాసిన్ని కొత్తగా పండిన ధాన్యపు గింజలను తీసి రవి చేతిలో పెట్టాడు.

“చూడు రవీ, ఈ గింజలను నేలలో నాటితే మొదట చీకటిలోనే ఉంటాయి. కానీ చీకటిని చూసి అవి భయపడవు; మట్టి అందించే బలాన్ని, నీటి అమృతాన్ని స్వీకరించి పైకి ఎదిగి వెలుగును చూస్తాయి. అలాగే జీవితంలో కూడా మనం ఎక్కడున్నాం అన్నది ముఖ్యం కాదు, మన మూలాలను గౌరవిస్తూ ఎంత శ్రమతో ఎదుగుతున్నాం అన్నదే ముఖ్యం. నగరమైనా, పల్లెటూరైనా శ్రమను నమ్ముకున్నవాడికి ఎప్పుడూ కొరత ఉండదు,” అని సౌమ్యంగా చెప్పాడు.

ఆ మాటలు, చేతిలోని వెచ్చని ధాన్యం రవి గుండెను తాకాయి. అవకాశం కోసం ఎక్కడో వెతకడం కంటే, ఉన్నచోటే కష్టపడి మార్పు తీసుకురావాలన్న సత్యాన్ని అతను గ్రహించాడు. నగరానికి పారిపోవాలన్న తన తొందరపాటు నిర్ణయాన్ని మార్చుకుని, తన పొలంలోనే ఆధునిక వ్యవసాయ పద్ధతులు ప్రారంభించి ఊరికే ఆదర్శంగా నిలిచాడు.