వేకువ పిలుపు

గోదావరి గట్టున ఉన్న రామాపురం ఊరికి తెల్లవారుజామున ఒక ప్రత్యేకమైన కళ వస్తుంది. నది అలల సవ్వడి, గాలికి ఊగే కొబ్బరి ఆకుల చప్పుడు మధ్య ఆ ఊరి రైతు నారాయణ ఎప్పటిలాగే తన పొలానికి బయలుదేరాడు. కానీ ఆ రోజు ఆయన మనసు బరువుగా ఉంది. నగరంలో పెద్ద ఉద్యోగం చేస్తున్న కొడుకు కార్తీక్, తన మూలాలను, గ్రామాన్ని పూర్తిగా మర్చిపోయి మూడేళ్లుగా కనీసం ఒక ఫోన్ కూడా చేయలేదు.

సరిగ్గా అదే రోజు ఉదయం ఊరి బస్టాండు దగ్గర ఒక ఖరీదైన కారు ఆగింది. అందులోంచి కార్తీక్ దిగాడు. కోట్లు సంపాదించే కార్పొరేట్ పరుగులో పడి, విపరీతమైన ఒత్తిడి, మానసిక అశాంతితో నిద్రపట్టక చివరికి తన స్వగ్రామానికి వచ్చాడు. చేతిలో ఉన్న ల్యాప్‌టాప్ బ్యాగ్‌ను పక్కనపెట్టి, నెమ్మదిగా గోదావరి తీరానికి నడిచాడు.

అక్కడ తన తండ్రి నారాయణ మట్టిలో విత్తనాలు చల్లుతూ కనిపించాడు. తండ్రి చెమట చుక్కలు నేలరాలడం చూసిన కార్తీక్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. నారాయణ కొడుకుని చూసి ఆశ్చర్యపోలేదు; చిరునవ్వుతో పలకరిస్తూ ఒక మాట అన్నాడు: “నగరంలో ఆకాశహర్మ్యాలు ఎంత ఎత్తుగా ఉన్నా, మనిషికి మనశ్శాంతిని ఇచ్చేది తాను పుట్టి పెరిగిన ఈ నేల మాత్రమేరా.”

ఆ మాటలు కార్తీక్ గుండెను తాకాయి. ఎంత సంపాదించినా దక్కని ప్రశాంతత ఆ ఒక్క ఉదయపు వేకువ వెలుగుల్లో, తండ్రి చేతి స్పర్శలో లభించింది. తిరిగి నగరానికి వెళ్లినా, నెలకు ఒకసారైనా ఈ పల్లె తల్లి ఒడికి రావాలని ఆ రోజే నిర్ణయించుకున్నాడు.