చివరి రైలు కోసం నిరీక్షణ

సాయంత్రం ఐదు దాటేసరికి ఆకాశం నీలపు రంగు కోల్పోయి ముదురు బూడిద రంగులోకి మారిపోయింది. చల్లని గాలి మెల్లగా మొదలై, క్షణాల్లో పెనుతుఫానులా మారింది. పెద్దగా జనం రాని ఆ చిన్న పల్లెటూరి రైల్వే స్టేషన్ ప్లాట్‌ఫారమ్ మీద రాఘవరావు ఒక్కడే కూర్చుని ఉన్నాడు.

వయసు డెబ్బైకి చేరువలో ఉంది. చేతిలో చిరిగిపోయిన అంచులతో ఉన్న ఒక చిన్న తోలు సంచీ, ఒంటిపై నలిగిన ఖద్దరు చొక్కా. ఆయన ముఖంలో అలసట కంటే ఎక్కువగా ఒక అనిశ్చితి కనిపిస్తోంది. పదేళ్ల క్రితం ఉద్యోగం, సంపాదన అంటూ హైదరాబాద్ వెళ్లిన కొడుకు కార్తీక్, ఈరోజైనా వస్తాడనే ఆశతో ఆయన ప్రతిరోజూ సాయంత్రం వచ్చి ఆ సిమెంట్ బెంచీ మీద కూర్చుంటాడు.

వర్షం ఒక్కసారిగా కుండపోతగా మొదలైంది. రేకుల షెడ్డుపై పడుతున్న చినుకుల చప్పుడు శబ్దతరంగాల్లా హోరెత్తుతోంది. ప్లాట్‌ఫారమ్ అంతా వర్షపు నీటితో నిండిపోయింది. సిగ్నల్ లైటు ఎరుపు రంగులో మసకగా మెరుస్తోంది. స్టేషన్ మాస్టర్ సుబ్బారావు తన చిన్న గదిలోంచి బయటకు వచ్చి, “రాఘవరావు గారూ! ఈ వర్షంలో ఇంకా ఎందుకు కూర్చున్నారు? సాయంత్రం ప్యాసింజర్ కూడా కాసేపట్లో వచ్చేస్తుంది. మీ అబ్బాయి రాడని తెలిసినా రోజూ మీరిలా రావడం చూస్తుంటే బాధగా ఉంది” అన్నాడు కాస్త గట్టిగా.

రాఘవరావు చిన్నగా నవ్వాడు. “ఆశ మనిషిని బతికిస్తుంది సుబ్బారావు గారూ. వాడు రాకపోవచ్చు, కానీ నా మనసు మాత్రం ‘ఈరోజు కాకపోతే రేపైనా వస్తాడు’ అని నన్ను ఇక్కడికి లాక్కొస్తుంది.”

దూరం నుంచి కూత వినబడింది. పట్టాలు అదిరాయి. ఇంజిన్ లైటు కాంతి వర్షపు తెరలను చీల్చుకుంటూ ప్లాట్‌ఫారమ్‌ను తాకింది. రైలు నెమ్మదిగా ఆగింది. కొద్దిమంది ప్రయాణికులు గొడుగులు వేసుకుని వేగంగా దిగి వెళ్లిపోయారు. రాఘవరావు లేచి నిలబడి ప్రతి బోగీ వైపు ఆశగా చూశాడు.

చివరి జనరల్ బోగీ నుంచి తడిసిన బట్టలతో ఒక పాతికేళ్ల యువకుడు దిగాడు. అతడి ఒడిలో చిన్నపాప, చేతిలో బరువైన సంచీ ఉన్నాయి. ఆ యువకుడి కాళ్లకు సరైన చెప్పులు కూడా లేవు, వర్షంలో జారి కింద పడబోయాడు. వెంటనే రాఘవరావు ముందుకెళ్లి అతడి చేతిని పట్టుకుని నిలబెట్టాడు.

“జాగ్రత్త నాయనా, వర్షం ఎక్కువైంది,” అన్నాడు రాఘవరావు.

ఆ యువకుడు రాఘవరావు కళ్లలోకి చూసి, “చాలా కృతజ్ఞతలు తాతయ్యా. నగరంలో చిన్న ఉద్యోగం ఊడిపోయింది, చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేదు. సొంత ఊరికి చేరితే చాలనుకున్నాను, కానీ స్టేషన్ బయటకు వెళ్లడానికి గొడుగు కూడా లేదు,” అన్నాడు నిరాశగా.

రాఘవరావు క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా తన సంచీలోని గొడుగును తీసి ఆ యువకుడి చేతిలో పెట్టాడు. తన జేబులో ఉన్న కొద్దిపాటి చిల్లరను కూడా తీసి ఆ చిన్నారి చేతిలో ఉంచాడు.

“ఏమీ పర్లేదు నాయనా. ఊరు నిన్ను ఆదరిస్తుంది. ఈ గొడుగు తీసుకెళ్లి పాపను తడవకుండా ఇంటికి చేర్చు,” అన్నాడు.

ఆ యువకుడు కన్నీళ్లతో రాఘవరావు కాళ్లకు దండం పెట్టి వెళ్ళిపోయాడు. రైలు కూతపెట్టి నెమ్మదిగా కదిలి చీకట్లోకి వెళ్లిపోయింది.

సుబ్బారావు గది బయటకు వచ్చి చూశాడు. రాఘవరావు ముఖంలో కొడుకు రాలేదన్న వెలితి కనిపించలేదు; బదులుగా ఒక తెలియని ప్రశాంతత, సంతృప్తి కనిపించాయి.

జీవితం అంటే మనం కోరుకున్నది మాత్రమే జరగడం కాదు, మన ఎదుటకు వచ్చిన అవసరాన్ని గుర్తించి మానవత్వంతో తోడ్పడటమే నిజమైన సంతోషం అని ఆ ముసలాయన నడకలో స్పష్టంగా కనిపించింది. వర్షం తగ్గుముఖం పట్టింది, రాఘవరావు నిదానంగా ఊరి బాట పట్టాడు.