అరణ్యంలోని రాజకుమారుడు

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు విరాజపురం అనే రాజ్యంలో ధర్మవర్మ అనే న్యాయప్రియ రాజు ఉండేవాడు. ఆయనకు ఒక్క కుమారుడు — రాజకుమారుడు ఆదిత్య.

ఆదిత్య చిన్నప్పటి నుంచే ధైర్యవంతుడు, తెలివైనవాడు. కానీ అతనికి ఒక సమస్య ఉంది — అతను చాలా గర్వంగా ఉండేవాడు. “నేను రాజకుమారుడిని… నాకు ఏది కావాలంటే అది దొరుకుతుంది,” అని అనుకునేవాడు.

ఒకరోజు రాజు అతన్ని పిలిచాడు.
“నువ్వు ఒక రోజు ఈ రాజ్యాన్ని పాలించాలి. కానీ ప్రజల బాధ తెలుసుకోకుండా రాజు కాలేవు,” అన్నాడు.

ఆదిత్య నవ్వాడు. “ప్రజల కష్టం తెలుసుకోవడం ఎందుకు? నేను ఆజ్ఞ ఇస్తే సరిపోదా?”

రాజు ఏమీ మాట్లాడలేదు. కానీ మరుసటి రోజు రాజకుమారుడిని అడవిలో వేటకు పంపించాడు.

అక్కడ అతను దారి తప్పిపోయాడు. గుర్రం కూడా పారిపోయింది. అడవిలో ఒంటరిగా మిగిలిపోయాడు. ఆకలితో అలమటించాడు.

అప్పుడే ఒక వృద్ధుడు కనిపించాడు. అతను సాధారణ రైతు.
“బాబూ, నువ్వు బాగోలేదుగా?” అని అడిగాడు.

రాజకుమారుడు మొదట కోపంగా మాట్లాడాడు. కానీ ఆకలితో చివరకు వృద్ధుడి ఇంటికి వెళ్లాడు.

అక్కడ ఒక చిన్న గుడిసె. తినడానికి కొద్దిగా అన్నం మాత్రమే. అయినా ఆ వృద్ధుడు తన భాగాన్ని కూడా రాజకుమారుడికి ఇచ్చాడు.

ఆదిత్య ఆశ్చర్యపోయాడు.
“మీకు తక్కువ ఉన్నా… ఎందుకు నాకు ఇస్తున్నారు?”

వృద్ధుడు నవ్వాడు.
“ఇతరులకు సహాయం చేయడమే రాజసం. అది గుడిసెలో ఉన్నా, కోటలో ఉన్నా ఒకటే.”

ఆ మాటలు రాజకుమారుడి మనసును తాకాయి.

కొన్ని రోజులకు సైనికులు అతన్ని కనుగొని రాజభవనానికి తీసుకువచ్చారు.

రాజు అడిగాడు — “ఏమి నేర్చుకున్నావు?”