ఎండాకాలంలో పర్వతం మీద అత్తమామల ఇల్లు

ఎండాకాలం వచ్చిందంటే ఊరిలోని వేడి, దుమ్ము, ఉక్కపోత నుండి తప్పించుకోవడానికి చాలా మంది చల్లని ప్రదేశాల కోసం వెతుకుతుంటారు. అలాంటి సమయంలో సీత తన అత్తమామల ఇల్లు పర్వతం మీద ఉందని గుర్తుచేసుకుంది. ప్రతి సంవత్సరం వేసవి సెలవుల్లో అక్కడికి వెళ్లడం ఆమెకు ఎంతో ఇష్టం.

ఈసారి కూడా సీత తన భర్తతో కలిసి పర్వత గ్రామానికి బయలుదేరింది. రోడ్డు మెలికలు తిరుగుతూ, చెట్లు ఎక్కువగా కనిపిస్తూ, గాలి చల్లగా మారుతూ ఉండటంతో ఆమె మనసు ఆనందంతో నిండిపోయింది. ఎత్తైన పర్వతం మీద ఉన్న ఆ చిన్న ఇల్లు దగ్గరకు చేరేసరికి చుట్టూ మేఘాలు తాకుతున్నట్లు అనిపించింది.

అత్తమామలు సీతను ప్రేమగా ఆహ్వానించారు. అక్కడి వాతావరణం పట్టణంతో పోలిస్తే పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంది. పగటిపూట కూడా చల్లని గాలి వీస్తూ ఉండేది. రాత్రి అయితే దుప్పటి లేకుండా ఉండలేని చలి. సీత ప్రతి ఉదయం లేచి పర్వతాల మధ్య సూర్యోదయాన్ని చూస్తూ ప్రశాంతతను అనుభవించేది.

ఒకరోజు సీత అత్తగారితో కలిసి అడవిలోకి నడకకు వెళ్లింది. అక్కడ పక్షుల కిలకిలలు, చెట్ల మధ్య గాలి శబ్దం, చిన్న చిన్న నీటి ప్రవాహాలు ఆమెను ప్రకృతితో మరింత దగ్గర చేశాయి. అత్తగారు చెప్పిన చిన్న చిన్న గ్రామ కథలు ఆమెకు కొత్త అనుభూతిని ఇచ్చాయి.

సాయంత్రం ఇంటి ముందు కూర్చుని పర్వతాల వెనుక సూర్యాస్తమయం చూస్తూ సీత ఇలా అనుకుంది—“వేసవి వేడిని మర్చిపోవాలంటే ఇలాంటి ప్రదేశమే నిజమైన స్వర్గం.”

ఆ సెలవులు ముగిసినా, పర్వతం మీద అత్తమామల ఇల్లు ఇచ్చిన ఆ ప్రశాంతమైన జ్ఞాపకాలు మాత్రం సీత మనసులో ఎప్పటికీ నిలిచిపోయాయి.