పచ్చని పిలుపు

హైదరాబాద్‌లోని బహుళ అంతస్తుల కార్యాలయంలో కంప్యూటర్ తెర ముందు కూర్చున్న ఆదిత్యకు మనసంతా భారంగా ఉంది. నగరపు రణగొణ ధ్వనులు, పరుగులు తీసే జీవితం అతడికి తీవ్ర అలసటను మిగిల్చాయి. సరిగ్గా అదే సమయంలో తాతయ్య రంగారావు నుంచి ఫోన్ వచ్చింది. “ఒరేయ్ అబ్బీ! మన ఊర్లో చెరువు నిండిందిరా, తోటలో మామిడి పూత కూడా మొదలైంది. రెండు రోజులు సెలవు పెట్టి రాకూడదూ?” అన్న ఆ పిలుపులో ఎంతో ఆప్యాయత కనిపించింది.

మరుసటి రోజే ఆదిత్య గోదావరి ఒడ్డున ఉన్న తన సొంతూరు అమలాపురం చేరుకున్నాడు. ఊరి పొలిమేరల్లోకి అడుగుపెట్టగానే చల్లని గాలి, మట్టి వాసన అతడికి స్వాగతం పలికాయి. గేదెలు నెమ్మదిగా రోడ్డు వెంబడి నడుస్తుండగా, చెట్ల నీడన కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటున్న గ్రామస్తుల చిరునవ్వులు అతడి గుండెను తేలిక చేశాయి.

సాయంత్రం వేళ తాతయ్యతో కలిసి పొలాల గట్ల వెంట నడుస్తున్నప్పుడు, రంగారావు మనవడి భుజంపై చేయి వేసి, “చూశావా రా, ఈ మట్టి మనకు ఎంత ఇచ్చినా తిరిగి ఏమీ ఆశించదు. మనుషులు కూడా అంతే… ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగినా మూలాలను మరచిపోకూడదు. కొన్నాళ్లపాటు పరుగు ఆపి మనసు నిండా ఊపిరి పీల్చుకోవాలి” అని చెప్పారు. ఆ మాటలు ఆదిత్యలో గూడుకట్టుకున్న ఒత్తిడిని దూరం చేశాయి. నగరానికి తిరిగి వెళ్లినా, అంతర్గత ప్రశాంతతను ఎలా కాపాడుకోవాలో ఆ పల్లెటూరు అతడికి నేర్పించింది.