మాటలు నేర్చిన చిలుక

ఒక చిన్న గ్రామంలో రంగయ్య అనే వృద్ధుడు ఉండేవాడు. అతనికి చాలా ఇష్టమైనది ఒక చిలుక. ఆ చిలుకను అతను చిన్నప్పుడే గాయపడిన స్థితిలో కనుగొని, ప్రేమతో పెంచుకున్నాడు. దానికి “చిట్టి” అని పేరు పెట్టాడు.

చిట్టి రోజురోజుకూ రంగయ్య మాటలు వింటూ వింటూ అద్భుతంగా మాట్లాడడం నేర్చుకుంది. “నమస్తే”, “రంగయ్య తాతా”, “ఇంటికి రా” వంటి మాటలు స్పష్టంగా చెప్పేది. గ్రామ ప్రజలు కూడా ఆ చిలుకను చూసి ఆశ్చర్యపోయేవారు.

ఒక రోజు రంగయ్య ఆరోగ్యం బాగాలేక ఆసుపత్రిలో చేరాడు. చిట్టి మాత్రం ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉండిపోయింది. రంగయ్యను చూడడానికి వెళ్లిన ప్రతి ఒక్కరూ చిట్టి మాటలు వింటూ అతనికి ధైర్యం చెప్పేవారు.

ఆసుపత్రిలో ఉన్న రంగయ్య రోజూ “చిట్టి నన్ను గుర్తు చేసుకుంటుందా?” అని బాధపడేవాడు. కానీ అతనికి తెలియదు—చిట్టి ఇంట్లో ఉండి అతని పేరు పిలుస్తూ, “రంగయ్య తాతా, ఇంటికి రా” అని రోజంతా పిలుస్తూ ఉండేది.

ఒక రోజు చిట్టి ఇంటి తలుపు తెరిచి బయటకు ఎగిరింది. అది నేరుగా ఆసుపత్రి వైపు వెళ్లి, రంగయ్య గది బయట కూర్చొని “రంగయ్య తాతా!” అని గట్టిగా అరిచింది.

ఆ శబ్దం విన్న రంగయ్య కళ్ళు నిండిపోయాయి. అతను కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ చిరునవ్వు చిందించాడు. “నా చిట్టి నన్ను మర్చిపోలేదు” అని సంతోషపడ్డాడు.

ఆ రోజు నుంచి చిట్టి గ్రామంలో ఒక ప్రత్యేకమైన చిలుకగా మారింది. అది కేవలం మాటలు మాత్రమే కాదు, ప్రేమను కూడా నేర్పింది.

గ్రామ ప్రజలు ఇప్పటికీ చెబుతారు—“మాటలు నేర్చిన చిలుక కాదు అది… మనసులు కలిపిన చిలుక” అని.