ముగ్గురు యక్షుణులు

అనగనగా ఒక అందమైన అడవి మధ్యలో చంద్రగిరి అనే చిన్న రాజ్యం ఉండేది. ఆ రాజ్యం చుట్టూ దట్టమైన అడవులు, ఎత్తైన కొండలు, స్వచ్ఛమైన సెలయేళ్లు ఉండేవి. ఆ అడవిలో ముగ్గురు యక్షిణులు నివసించేవారు. వారి పేర్లు చంద్రిక, మేఘనా, హేమలత.

ముగ్గురు యక్షిణులకు అద్భుతమైన శక్తులు ఉన్నప్పటికీ, వారి మనసులు మాత్రం ఎంతో మంచివి. అడవిలో తప్పిపోయిన వారికి దారి చూపించడం, పేదలకు సహాయం చేయడం, ఆపదలో ఉన్న జంతువులను రక్షించడం వారి అలవాటు.

అదే రాజ్యంలో వీరుడు అనే ఓ పేద యువకుడు ఉండేవాడు. అతను నిజాయితీగా జీవించేవాడు. ఒకరోజు అడవిలోకి వెళ్లినప్పుడు గాయపడిన ఓ చిన్న పక్షిని చూశాడు. తన దగ్గర ఉన్న ఆహారాన్ని ఇచ్చి, దానికి నీళ్లు తాగించి సంరక్షించాడు.

ఆ పక్షి నిజానికి యక్షిణి చంద్రికకు చెందిన మాయా పక్షి. వీరుడి దయను చూసి ముగ్గురు యక్షిణులు అతని ముందు ప్రత్యక్షమయ్యారు.

“నీకు ఏ వరం కావాలో కోరుకో” అని యక్షిణులు అడిగారు.

వీరుడు కాసేపు ఆలోచించి, “నాకు సంపదలు వద్దు. నా గ్రామంలోని ప్రజలు ఎప్పుడూ ఆకలితో ఉండకూడదు. అందరూ సంతోషంగా జీవించాలి” అని కోరాడు.

వీరుడి మంచి మనసుకు ముగ్గురు యక్షిణులు సంతోషించారు. చంద్రిక తన మాయాశక్తితో గ్రామానికి పంటలు సమృద్ధిగా పండేలా చేసింది. మేఘనా గ్రామానికి స్వచ్ఛమైన నీటి వనరులను అందించింది. హేమలత ప్రజలకు ఆరోగ్యం, ఆనందం కలిగేలా ఆశీర్వదించింది.

కొంతకాలానికి ఆ గ్రామం సుఖసంతోషాలతో నిండిపోయింది. ఈ విషయం తెలుసుకున్న పక్క రాజ్యంలోని దురాశపరుడైన రాజు, యక్షిణుల శక్తులను తన సొంతం చేసుకోవాలని భావించాడు.

అతను అడవిలోకి వెళ్లి యక్షిణులను బలవంతంగా పట్టుకోవాలని ప్రయత్నించాడు. కానీ యక్షిణులు అతనికి ఒక పాఠం నేర్పించాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

“శక్తి అనేది స్వార్థం కోసం కాదు.. మంచి పనుల కోసం ఉపయోగించినప్పుడే దాని విలువ తెలుస్తుంది” అని చెప్పారు.

రాజు తన తప్పును తెలుసుకున్నాడు. ప్రజలకు సేవ చేయడం ప్రారంభించాడు. ఆ రోజు నుంచి అతను మంచి పాలకుడిగా మారాడు.

ముగ్గురు యక్షిణులు ఆ అడవిని కాపాడుతూ, మంచి మనసున్న వారిని ఎప్పుడూ ఆశీర్వదిస్తూ ఉండేవారు.