మట్టి వాసన – కొత్త ఉదయం

గోదావరి తీరాన ఉన్న రామచంద్రపురం గ్రామంలో తెల్లవారుజామున చల్లని గాలి వీస్తోంది. పక్షుల కిలకిలారావాలు నిద్రలేపుతున్నా, రామయ్య మనసులో మాత్రం దిగులు మబ్బులు వీడలేదు. గత రెండేళ్లుగా సరైన వర్షాలు లేక పొలమంతా బీడువారిపోయింది. నగరంలో చిన్న ఉద్యోగం చేస్తున్న కొడుకు రోహిత్ ఫోన్ చేసి, “నాన్నా, ఆ పొలం ఏదో ఒక రియల్ ఎస్టేట్ వాళ్లకు అమ్మేసి సిటీకి వచ్చెయ్యి, ఇక్కడ బతకొచ్చు” అని పదే పదే ఒత్తిడి తెస్తున్నాడు.

రామయ్యకు తాతముత్తాతల నుంచి వచ్చిన ఆ మూడెకరాల భూమిని అమ్మడం ప్రాణం తీసినంత పనైంది. చేతి కర్ర పట్టుకుని నెమ్మదిగా పొలం గట్టు వైపు నడిచాడు. నెర్రెలు బారిన నేలను చేత్తో తాకి కన్నీరు పెట్టుకున్నాడు. “ఈ మట్టిని నమ్ముకున్న వాడిని, దీన్ని వదిలి కాంక్రీట్ అడవిలో ఎలా బతకాలి?” అని లోలోపలే మధనపడ్డాడు.

అదే సమయంలో చల్లని పిల్లగాలి వేగంగా వీచింది. ఆకాశంలో నల్లటి మేఘాలు చుట్టుముట్టాయి. క్షణాల్లో పెద్ద ఉరుముతో పాటు చిటపట చినుకులు మొదలయ్యాయి. వాన చినుకులు ఎండిన నేలను తాకగానే ఘుమఘుమలాడే మట్టి వాసన వెదజల్లింది. ఆ వాసన రామయ్య గుండెల్లో ఏదో తెలియని ధైర్యాన్ని, ఉత్సాహాన్ని నింపింది. చినుకులు క్రమంగా పెద్ద వర్షంగా మారాయి; చెరువులు, కాలువలు నిండటం మొదలైంది.

వర్షంలో తడుస్తూనే రామయ్య మొబైల్ తీసి రోహిత్‌కు కాల్ చేశాడు. “రోహిత్, మన పొలం అమ్మడం లేదురా. ఆకాశం కరుణించింది, నేలమ్మ పచ్చటి చీర కట్టుకోబోతోంది. నువ్వు కూడా ఉద్యోగానికి సెలవు పెట్టి రా, ఇద్దరం కలిసి సేంద్రీయ వ్యవసాయం చేద్దాం” అన్నాడు స్థిరమైన స్వరంతో.

అవతలి వైపు కొడుకు కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండి, “సరే నాన్నా, వస్తున్నా… మన మట్టిని మనం ఎప్పటికీ వదులుకోకూడదు” అని బదులిచ్చాడు. తూర్పున బంగారు వర్ణంలో సూర్యుడు ఉదయిస్తుండగా, రామయ్య ముఖంలో కొత్త ఆశల వెలుగులు విరబూశాయి.