కొత్త ఉదయం

రామాపురం పచ్చని కొండల నడుమ ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామం. ఆ ఊరిలో రామయ్య అనే వృద్ధ రైతు తన మనవడు చైతన్యతో కలిసి నివసించేవాడు. చైతన్య పట్నంలో ఇంజనీరింగ్ ప్రవేశ పరీక్ష రాసి అనుకున్న ఫలితం రాకపోవడంతో తీవ్రమైన నిరాశలో మునిగిపోయాడు. గది తలుపులు మూసుకుని, తన భవిష్యత్తు ముగిసిపోయిందని రోజంతా బాధపడుతూ కూర్చునేవాడు.

ఒక రోజు తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటలకే రామయ్య చైతన్యను నిద్రలేపి, “ఒక్కసారి నాతో రా, నీకో విషయం చూపించాలి” అని పిలిచాడు. ఇష్టం లేకపోయినా తాత మాట కాదనలేక చైతు ఆయన వెంట నడిచాడు. ఇద్దరూ కలిసి ఊరి శివారులోని ఎత్తైన గుట్టపైకి చేరుకున్నారు.

చుట్టూ చిమ్మచీకటి, చలిగాలి. చైతు అసహనంగా, “తాతా, ఇంత చలిలో ఇక్కడికి ఎందుకు తీసుకొచ్చావు?” అని అడిగాడు.

రామయ్య మౌనంగా తూర్పు దిక్కును చూపుతూ వేచి ఉండమన్నాడు. కాసేపటికి చీకటిని చీల్చుకుంటూ లేత బంగారు వర్ణపు సూర్యకిరణాలు ఆకాశాన్ని ముంచెత్తాయి. పల్లెసీమ మొత్తం ఒక్కసారిగా వెలుగుతో నిండిపోయి ప్రాణం పోసుకుంది. పక్షుల కిలకిలారావాలు మొదలయ్యాయి.

అప్పుడు రామయ్య మనవడి భుజంపై చేయి వేసి ఇలా అన్నాడు: “చూశావా చైతూ, రాత్రి ఎంత గాఢమైన చీకటి ఉన్నా, సూర్యుడు రావడం ఆగిపోలేదు. ప్రతి రోజూ రాత్రిని ఓడించి కొత్త వెలుగుతో ఉదయిస్తాడు. జీవితంలో వచ్చే ఓటములు కూడా రాత్రి లాంటివే. అవి శాశ్వతం కావు. నువ్వు ఒక్క పరీక్షలో విఫలమైనంత మాత్రాన నీ ప్రయాణం ఆగిపోదు. ఆ చీకటిని దాటుకుని మళ్లీ ప్రయత్నిస్తే సరికొత్త ఉదయం నీ కోసం ఎదురుచూస్తుంది.”

తాత మాటల్లోని నిజం చైతన్య మనసులోని బాధను తుడిచివేసింది. ఓటమి అనేది ముగింపు కాదు, కొత్త అనుభవంతో మొదలయ్యే మరో ప్రారంభం అని అతడు గ్రహించాడు. కళ్లలో కొత్త ఆశలతో, సూర్యుడి వైపు చూస్తూ మళ్ళీ తన లక్ష్యం వైపు అడుగులు వేయాలని నిశ్చయించుకున్నాడు.