గోదావరి ఒడ్డున సంధ్యా వెలుగు

పదేళ్ల తర్వాత రాఘవ తన సొంత ఊరైన కోనసీమలోని రావులపాలెం చేరేసరికి సాయంత్రం ఐదు దాటింది. నగర జీవితపు వేగం, రోబోలా మారిన ఐటీ ఉద్యోగం అతడి మనసును పూర్తిగా నిస్సారంగా మార్చేశాయి. అలసిన మనసుతో, గోదావరి ఒడ్డున కట్టిన పాత రేవు వైపు అడుగులు వేశాడు.

సూర్యుడు బంగారు వర్ణంలోకి మారుతూ నది అలల మీద కరిగిపోతున్నాడు. రేవు దగ్గర సుబ్బయ్య తాత తన చిన్న నావను ఒడ్డుకు కడుతున్నాడు. రాఘవ చిన్నతనంలో బడి ఎగ్గొట్టి ఆ పడవలోనే నది ఆవలి ఒడ్డుకు తిరిగేవాడు. రాఘవను చూడగానే తాత ముఖంలో ముడతలు పడ్డ పెదవులపై చిరునవ్వు మెరిసింది. “ఏరా రాఘవా, పట్నంలో బాగా బతికేస్తున్నావని విన్నాను. మరి కళ్ళల్లో ఆ కాంతి ఏదిరా?” అని అడిగాడు తాత, చిన్నగా నిట్టూరుస్తూ.

రాఘవ మౌనంగా నీటి వైపు చూశాడు. “ఏమో తాత, అంతా సంపాదించాను అనుకున్నాను… కానీ ప్రశాంతత ఎక్కడో పోయింది. రోజులు గడిచిపోతున్నాయి తప్ప జీవిస్తున్న భావన కలగట్లేదు” అన్నాడు భారంగా.

సుబ్బయ్య తాత రాఘవ భుజంపై చేయి వేసి, పారే గోదావరి వైపు చూపించాడు. “చూడు బాబూ, ఈ నది ఎప్పుడూ ఒకే చోట ఆగిపోదు. రాళ్ళు ఎదురైనా, మలుపులు వచ్చినా పరుగు తీస్తూనే ఉంటుంది. కానీ దారిలో ఒడ్డున ఉన్న చెట్లను తడుపుతుంది, పక్షుల దాహం తీరుస్తుంది, తనతో ప్రయాణించే పడవను సురక్షితంగా మోస్తుంది. నువ్వు కేవలం గమ్యాన్ని చేరుకోవడమే బతుకు అనుకుంటున్నావ్… ఆ ప్రయాణంలో ఎదురయ్యే చిన్న చిన్న క్షణాలను ఆస్వాదించడం మర్చిపోయావ్.”

ఆ మాటలు రాఘవ గుండెల్లో సూటిగా తాకాయి. పడవ అంచున కూర్చుని చల్లని నీటిని చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. దూరంగా గుడి గంటలు మోగుతున్నాయి. ఆ నిశ్శబ్దంలో, ఎగిరే పక్షుల రెక్కల సవ్వడిలో అతనికి చాలా కాలం తర్వాత మనసు తేలికపడిన భావన కలిగింది. జీవితం అంటే కేవలం రేసు మాత్రమే కాదు, ఆగి ప్రకృతిని, మనుషులను ప్రేమించడమే నిజమైన జీవనం అని అతడు గ్రహించాడు.