అత్యాశ పాలు… వ్యాపారికి చేదు అనుభవం

ఒక చీకటి రాత్రి. పట్టణం నిద్రలో మునిగిపోయిన వేళ. ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకుంటూ ఓ దొంగ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి ఒక బంగారు ఆభరణాల దుకాణంలోకి దూరాడు. చేతిలో సంచి, ముఖంలో భయం, మాటల్లో వేడుకోలు. “అయ్యా..! నన్ను కాపాడండి. పోలీసుల నుంచి తప్పించుకుంటూ వస్తున్నాను. ఈ నగల్లో సగం మీకే ఇస్తాను. ముందుగా ఇవి మీ దగ్గర పెట్టుకోండి,” అంటూ కొంత బంగారం వ్యాపారి చేతిలో పెట్టాడు. ఆ బంగారం మెరుపు చూసిన వ్యాపారి మనసు కదిలింది. ధర్మం కంటే ద్రవ్యమే ముఖ్యమని భావించి, దొంగను దుకాణం మూలలో దాచాడు.

కొద్ది సేపటికే పోలీసులు వచ్చి, “ఇక్కడికి ఎవరైనా అనుమానాస్పదంగా వచ్చారా?” అని ప్రశ్నించారు.
వ్యాపారి నిర్లజ్జగా, “లేదండి… ఎవరూ రాలేదు,” అని చెప్పి వారిని పంపించాడు. పోలీసులు వెళ్లగానే, వ్యాపారి తన వాటా అడిగాడు.

అప్పటి వరకూ వణుకుతున్న దొంగ ఒక్కసారిగా రూపం మార్చుకున్నాడు. సంచిలోంచి కత్తి బయటకు తీసి,
“అరిస్తే చంపేస్తా! ఇందాక ఇచ్చిన నగలు, గల్లాపెట్టెలో ఉన్న డబ్బు నాకు ఇవ్వాలి!” అని బెదిరించాడు. ప్రాణ భయంతో వ్యాపారి దొంగ చెప్పినట్లే చేశాడు. క్షణాల్లోనే దొంగ అక్కడి నుంచి మాయమయ్యాడు, చేతులు కాలిపోయినట్టు నిలబడి ఉన్న వ్యాపారి తన అత్యాశను తిట్టుకుంటూ బోరున విలపించాడు, పోలీసులకు ఫిర్యాదు చేయాలన్నా భయం—దొంగకు సహాయం చేసినందుకు తానే ఇబ్బందుల్లో పడతానని గ్రహించాడు, ఆ రాత్రి అతనికి జీవిత పాఠం నేర్పింది:

నీతి

చెడ్డవారికి ఆశ్రయం ఇచ్చే ముందు, మనస్సాక్షిని అడగాలి. అత్యాశ ఎప్పుడూ నష్టానికే దారి తీస్తుంది.