ప్రకృతి – మన ప్రాణాధారం

ఒక అందమైన పల్లె చివర పచ్చని అడవి ఉండేది. ఆ అడవిలో గలగల పారే స్వచ్ఛమైన నది, ఆకాశాన్ని తాకే ఎత్తైన చెట్లు, రంగురంగుల పక్షుల కిలకిలారావాలు… ప్రకృతి తన సంపూర్ణ సౌందర్యంతో మెరిసిపోతూ ఉండేది. ఆ ఊరిలో రాము అనే చిన్న బాలుడు ప్రతిరోజూ అక్కడికి వెళ్లి ఆడుకునేవాడు. చెట్లు అతని స్నేహితులు, పక్షులు అతని తోడులు, నది అతని ఆటబొమ్మలా ఉండేది.

ఒకరోజు రాము అడవికి వెళ్లి చూసేసరికి దృశ్యం పూర్తిగా మారిపోయింది,నది నీరు మురికిగా మారింది,చెట్ల కొమ్మలు విరిగిపోయాయి,చుట్టూ చెత్త పేరుకుపోయింది, మనుషులు చెట్లను నరికి, ప్లాస్టిక్‌ చెత్తను వేయడంతో ప్రకృతి నెమ్మదిగా నశిస్తోంది అని రాముకు అర్థమైంది. పక్షుల కిలకిలలు వినిపించకపోవడం అతని మనసును కలిచివేసింది.రాము ఊరిలోని పెద్దలను, పిల్లలను అందరినీ కూడగట్టి ఇలా అన్నాడు
“చెట్లు లేకపోతే మనకు శ్వాసించే గాలి ఉండదు. నదులు కలుషితమైతే తాగడానికి నీరు ఉండదు. ప్రకృతిని కాపాడకపోతే మన భవిష్యత్తే ప్రమాదంలో పడుతుంది.”అతని మాటలు గ్రామస్థుల మనసులను కదిలించాయి. వారు తమ తప్పును గుర్తించారు.

అందరూ కలిసి అడవిలోని చెత్తను తొలగించారు,కొత్త మొక్కలను నాటారు.
ప్లాస్టిక్‌ వాడకాన్ని తగ్గించాలనే నిర్ణయం తీసుకున్నారు.
నదిని శుభ్రంగా ఉంచేందుకు క్రమం తప్పకుండా పర్యవేక్షణ ప్రారంభించారు. కొన్ని నెలల్లోనే అడవి మళ్లీ పచ్చదనంతో కళకళలాడింది. పక్షులు తిరిగి వచ్చాయి. నది మళ్లీ స్వచ్ఛంగా పారింది.